بیا که هاتف میخانه دوش با من گفت که در مقام رضا باش و از قضا مگریز
بیا که هاتف میخانه دوش با من گفت که در مقام رضا باش و از قضا مگریز امشب داشتیم با بابایی میرفتیم هیئت ، دلم حافظ می خواست برای همین کتاب حافظی که داشتم میخوندم رو همراهم بردم تو راه داشتم می خوندم ، به بابایی گفتم یه فاتحه بفرسته یه صفحه رو باز کنم ،
راستش شیطنت کردم و خودمم نیت کردم ... دیدم غزل یه جوریه!
با کلی اصرار از زیر زبون بابایی کشیدم که نیتش شما بودی فرشته کوچولوی من ، دقیقا نیت من 
حالا فال رو ببین 
اصلا باور کن صد بار خوندمش! 
دلم ربوده لولی وشی ست شورانگیز
دروغ وعده و قتال وضع و رنگ آمیز
فدای پیرهن چاک ماه رویان باد
هزار جامه تقوا و خرقه پرهیز
فرشته عشق نداند که چیست قصه مخوان
بخواه جام و گلابی به خاک آدم ریز
غلام آن کلماتم که آتش افروزد
نه آب سرد زند در سخن به آتش تیز
فقیر و خسته به درگاهت آمدم رحمی
که جز ولای توام نیست هیچ دست آویز
بیا که هاتف میخانه دوش با من گفت
که در مقام رضا باش و از قضا مگریز
پیاله بر کفنم بند تا سحرگه حشر
به می ز دل ببرم هول روز رستاخیز
میان عاشق و معشوق هیچ حائل نیست
تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز
........
